Jak człowiek doświadcza czasu? Anormatywizm w psychologii temporalnej - Błachnio, Aleksandra (Chowanna, 2005)
Artykuł skupia się na problemie różnic w odczuwaniu jak i przeżywaniu czasu przez ludzi tak w ujęciu psychologicznym jak i wpływie jego przemijania na ich życie w różnych kulturach. Przemijanie czasu stanowi dla człowieka dodatkowe wyzwanie - powinność właściwego zarządzania jego upływem. Czas, w powszechnej opinii badaczy, organizuje życie i aktywność człowieka na wielu poziomach. I tak, w modelowym rozwiązaniu wychodząc od atemporalności, przyjmuje się następujące w kolejności poziomy: prototemporalność, eotemporalność, biotemporalność oraz nootemporalność. Wyjaśniając przywołane terminy, należy podkreślić, że obserwowane w życiu człowieka relacje czasoprzestrzenne tworzą coraz lepiej uporządkowane, ukierunkowane, a na ostatnim poziomie – zrelatywizowane ciągi. I tak, prototemporalność opisuje czas jako nieciągły zbiór interwałów, w którym zachodzą procesy zgodnie z własną, wewnętrzną czasowością. Nie sposób wzajemnie odnieść ich do siebie.