Style uczenia się dorosłych z wykorzystaniem komputera i Internetu - Juszczyk, Stanisław (Chowanna, 2003)
Każdy z uczących się wypracowuje własny Styl uczenia się, zależny od dotychczasowych doświadczeń edukacyjnych, zdobywanych na kolejnych poziomach kształcenia, kontekstu społecznego i kulturowego rodziny, w której funkcjonował, wzorców przyjętych od koleżanek i kolegów z grupy rówieśniczej, oraz od zastosowanego w kształceniu instytucjonalnym i pozaszkolnym instrumentarium medialnego. Dziś w edukacji coraz częściej wykorzystuje się komputer do wspomagania zarówno procesu nauczania, jak i procesu uczenia się, a ponadto im wyższy poziom kształcenia reprezentuje uczący się, tym częściej sięga (a nawet jest zmuszony do tego) do usług internetowych, a wśród nich - do ogromnej liczby baz danych i baz wiedzy oraz informacyjnych stron WWW. To oznacza, że materiały dydaktyczne są coraz częściej pobierane przez uczących się nie tylko z dysków komputerów, ale także z Internetu. Uczący się coraz częściej korzysta z rozległego i zróżnicowanego instrumentarium medialnego, współpracującego z komputerem, do którego możemy zaliczyć: kamerę i aparat cyfrowy, skaner oraz oprogramowanie umożliwiające obróbkę obrazu i dźwięku wideo, klipów dźwiękowych i obrazów cyfrowych, pozwalające na konstruowanie animacji oraz implementacje symulacji do przygotowywanych prezentacji. Z tych powodów uczący się podlega działaniom zróżnicowanych czynników, które powodują wzrost jego motywacji w procesie uczenia, zainteresowanie nauczanymi treściami, ewolucję jego stylu uczenia się oraz wypracowanie pewnych wspólnych aspektów stylu przez uczących się zarówno w klasie rzeczywistej, jak i w klasie wirtualnej. Zanim przeanalizujemy najczęściej występujące style uczenia się z wykorzystaniem globalnych mediów elektronicznych, przypomnijmy podstawowe definicje i style uczenia się dorosłych oraz preferowane przez nich style zdeterminowane mediami elektronicznymi.