Metafory starości — interpretacja tematu starości w dziełach malarstwa - Tabor, Urszula (Chowanna, 2009)
Artykuł koncentruje się na różnych przedstawieniach starości w europejskim malarstwie klasycznym. Autorka opisuje starość, traktując sztuki plastyczne jako źródło informacji historycznych i kulturowych. Zastosowując metody jakościowe, badaczka przeanalizowała wspólne koncepcje starzenia się, identyfikując kilka grup obrazów. Pierwsza ukazuje starość jako przeciwieństwo młodości, ale także jako dialog między tymi dwoma etapami życia. Druga perspektywa przedstawia osoby starsze jako dostojne i szlachetne — jak w Autoportrecie w żółtym kaftanie Leona Wyczółkowskiego. Kolejne, powtarzające się ujęcie akcentuje dojrzałość i życiowe doświadczenie. Ostatecznie starzenie bywa również przedstawiane jako brzydota i destrukcja. Następnie autorka analizuje podobieństwa i różnice w przedstawieniach kobiet i mężczyzn. Kobiety zazwyczaj ukazywane są mniej wyraziście — nieruchome, w czarnych sukniach, bez zajęcia i aktywności. Starzy mężczyźni częściej pojawiają się jako królowie, a nawet bogowie, lub jako postacie dynamiczne i pełne energii. W podsumowaniu autorka wyróżnia dwie perspektywy: pierwsza, skoncentrowana na ciele i urodzie, dewaluuje starość jako czas degeneracji, cierpienia i agonii; druga — skupiająca się na wartościach takich jak wiedza, dojrzałość i doświadczenie — dostrzega i docenia pozytywne oblicze starości.