Edukacja (seniorów?) w procesie rewalidacji społecznej starzejącego się społeczeństwa - Majewska-Kafarowska, Agnieszka (Chowanna, 2009)
Autorka koncentruje swoje rozważania wokół problematyki starzenia się zarówno w wymiarze jednostkowym, jak i społecznym — odnosząc się do sytuacji jednostki oraz społeczeństwa polskiego jako całości. Podejmuje refleksję nad specyfiką starości w obu tych perspektywach. W wymiarze indywidualnym wskazuje różnice między kobietami a mężczyznami w zakresie długości życia. Rozróżnia także starość pozytywną i patologiczną, starając się odnaleźć przyczyny obu zjawisk. W odpowiedzi na powyższe zjawiska postuluje potrzebę wychowania i przygotowania do starości — nie tylko w odniesieniu do obecnych seniorów, lecz także do przyszłych osób starszych. Konieczność ta uzasadniana jest niską jakością życia w trzecim wieku oraz wyraźnie niskim statusem starości zauważalnym w kulturze i społeczeństwie. Autorka uważa, że edukacja stanowi właściwą metodę rewitalizacji społecznej zarówno w przypadku starzejącego się społeczeństwa, jak i jednostki, a także odpowiednie narzędzie wychowania i przygotowania do starości. Mowa tu o edukacji skierowanej zarówno do obecnych, jak i przyszłych seniorów, a także o edukacji na temat starości — mającej na celu zapoznanie się ze specyfiką oraz zrozumienie sytuacji i potrzeb osób w trzecim wieku.