Pedagogika społeczna i pedagogika specjalna wobec edukacji osób niepełnosprawnych - Stankowski, Adam; Stankowska, Natalia (Chowanna, 2012)
Podobieństwa i różnice w opisie rzeczywistości osób z niepełnosprawnością wynikają z odmiennych punktów ciężkości badań prowadzonych w ramach poszczególnych subdyscyplin pedagogiki. Najczęściej dotyczą one skali zjawisk związanych z niepełnosprawnością oraz organizacji i jakości procesu wychowania i edukacji dzieci i młodzieży. W badaniach pedagogiki społecznej obserwuje się przesunięcie akcentu z samej osoby z niepełnosprawnością na bariery, które musi ona pokonywać, oraz na jej środowisko życia. Z kolei pedagogika specjalna koncentruje się bardziej na procesach organizacji doświadczeń edukacyjnych w wymiarze indywidualnym (rewalidacja, rehabilitacja, terapia, rehabilitacja społeczna i ortodydaktyka, włączone w działania edukacyjne i dydaktyczne) oraz ich efektach społecznych. Pedagogika specjalna bada zatem mechanizmy, zjawiska i stany związane z opieką, terapią, edukacją i wychowaniem osób odbiegających od normy. Zarówno pedagodzy społeczni, jak i pedagodzy specjalni podkreślają znaczenie kształtowania postaw społecznych wobec osób z niepełnosprawnościami i zjawisk z nimi związanych, akcentując potrzebę ukierunkowania procesu edukacyjnego na rozwijanie postaw humanizmu, egalitaryzmu, demokracji, współpracy, szacunku dla godności człowieka, tolerancji, poczucia własnej wartości oraz samokontroli — wartości niezbędnych we współczesnej Europie.