Poprawa jakości życia dzieci i młodzieży w stanie śpiączki - oddziaływania psychopedagogiczne - Rębiałkowska-Stankiewicz, Małgorzata (Chowanna, 2014)
Techniczny potencjał współczesnej medycyny pozwala na ratowanie życia wielu pacjentów po urazach mózgu spowodowanych wypadkami, nagłym zatrzymaniem krążenia, udarem mózgu lub innymi przyczynami. Niemniej jednak, pewna grupa osób, które przeżyły, pozostaje w stanie zawieszenia „między życiem a śmiercią”, czyli w stanie wegetatywnym. Taki pacjent znajduje się w stanie częściowego pobudzenia, lecz – jak się uważa – bez pełnej świadomości. Diagnoza stanu wegetatywnego (VS) jest stawiana przez lekarza i od tego momentu nie oczekuje się istotnej poprawy stanu zdrowia pacjenta. Jeśli taki stan utrzymuje się do roku, diagnozuje się utrwalony stan wegetatywny; jeśli trwa dłużej – trwały stan wegetatywny (PVS). Praca z pacjentem w śpiączce jest niezwykle trudna i wymagająca. Celem poniższej dyskusji jest przegląd działań psychopedagogicznych dostępnych dla dzieci i młodzieży przebywających w Centrum Opieki Medycznej w Toruniu oraz ocena, w jaki sposób te działania wpływają na poprawę jakości ich życia. Artykuł analizuje szereg inicjatyw podejmowanych przez zespół pedagogów i psychologów skierowanych do dzieci i młodzieży w stanie wegetatywnym. Omówione zostały cele tych działań oraz zaobserwowane poprawy w zakresie jakości życia tych pacjentów.