Oświata dorosłych w zmieniającej się rzeczywistości - między nowoczesnością a postmodernizmem - Solarczyk-Ambrozik, Ewa (Chowanna, 2005)
Nowoczesność rozumiana jest jako okres historyczny mający początki w oświeceniu i trwający do czasów nam współczesnych. Industrializacja, urbanizacja, rozwój naukowo-techniczny, kapitalistyczny sposób produkcji i towarzyszące im zjawiska społeczno-kulturowe, takie jak: sekularyzacja, wzrost podmiotowości jednostki, znaczenie jej tożsamości, to najważniejsze cechy tego okresu w rozwoju społecznym. Wraz z szerszymi zmianami o charakterze społeczno-ekonomicznym, klasową organizacją społeczeństwa, pojawieniem się nowych struktur społecznych, rozdzieleniem w wyniku kapitalistycznego sposobu produkcji sfery pracy od sfery domowej dokonują się jakościowe zmiany w obszarze wiedzy naukowej. Pozytywistyczne i technologiczne podejście znajduje wyraz także w edukacji. Powstanie państwa narodowego jest równoznaczne z zapotrzebowaniem na bardziej wykształconych obywateli, mogących brać czynny udział w gwałtownie zmieniającej się rzeczywistości, oraz z tworzeniem narodowych systemów edukacji, których celem jest zapewnienie państwu wykwalifikowanych specjalistów z różnych dziedzin, wdrażanie politycznej i kulturalnej jedności, a także realizacja „ideologicznej hegemonii dominujących klas”.