Podróż i jej andragogiczny wymiar - Czerniawska, Olga (Chowanna, 2005)
Artykuł porównuje prodróż do edukacji ustawicznej - kształcenia ludzi dorosłych. Tak podróż w ujęciu pielgrzymki, jako drogę człowieka przez życie, gdzie pielgrzym jest wzorem życia. Powoli przemierzającym czas, w pocie czoła, z mozołem powoli poszukuje sensu i celu życia. Obecnie pielgrzyma zastąpił turysta, a trasę pielgrzymki planuje wyspecjalizowana agencja. Podróżuje się wygodnym autokarem, samolotem, promem, samochodem. Piesze wędrówki ograniczone są do minimum. Nie ma niebezpieczeństw, choć współczesny terroryzm nie oszczędza pielgrzymów. Nowoczesny pielgrzym to bardzo często osoba starsza, która nie mogłaby wybrać się na pielgrzymkę trudną i męczącą. Z kolei podróże do pracy są codziennym odbywaniem drogi z miejsca zamieszkania, często z małego miasteczka satelitarnego, miejscowości oddalonej o kilkadziesiąt lub kilkaset kilometrów od metropolii. Sznury samochodów, autobusy, koleje podmiejskie zapełniają się pasażerami, którzy dojeżdżają do pracy. Populację dojeżdżających tworzą grupy o swoistej kulturze, podobnym sposobie ubierania się, zachowania (np. czytanie prasy, książek, rozmowy). Podróż może być czasem wykorzystanym na naukę (np. języka obcego), na lekturę, poprawianie tekstów lub prac. Można obserwować towarzyszy podróży, wzbogacać swoją wiedzę o rzeczywistości społecznej. Podróż do pracy jest elementem wpisanym w życie współczesnego człowieka, który korzysta z dobrodziejstw pracy.