Słowo i muzyka w „Śpiewniku dla dzieci” – wpajanie postaw i przekazywanie dziedzictwa narodowego najmłodszym u schyłku XIX stulecia - Łabos, Anna (Chowanna, 2009)
Artykuł przedstawia kilka uwag na temat możliwych sposobów wychowywania dzieci przy wykorzystaniu narzędzi związanych z tradycją. Uwagi te wynikają z lektury „Śpiewnika dla dzieci”, napisanego w 1890 roku. Istotne jest, że zarówno teksty, jak i muzyka zawarte w Śpiewniku budują dziecięcy świat wartości. To wyjątkowe dzieło sztuki zostało skierowane do najmłodszych odbiorców. Śpiewnik jest owocem genialnej współpracy dwojga najwybitniejszych polskich artystów XIX wieku – kompozytora Zygmunta Noskowskiego i poetki Marii Konopnickiej. Stanowi on jeden z przykładów działań związanych z procesem wychowania młodego pokolenia w duchu zapoczątkowanym w epoce pozytywizmu. To cenne dziedzictwo jest dziś zupełnie nieznane współczesnym dzieciom, jak również ich rodzicom. Konopnicka opisuje typowych ludzi, miejsca i sytuacje związane z codzienną pracą oraz obchodami świąt kościelnych. Miniaturowe arcydzieła poetyckie odnoszą się do polskiej wsi i tańców ludowych. Wyjątkowe znaczenie „Śpiewnika” polega na tym, że skłania do osobistych refleksji, wyzwala ludzkie uczucia i emocje. Odbiorcy Śpiewnika odnajdą w nim wielką przyjemność płynącą z muzyki i poezji, które w pozytywny sposób kształtują dziecięcy świat wartości ważnych w ich przyszłym życiu. Warto podkreślić, że kontakt z autentycznym dziedzictwem może wzmacniać poczucie tożsamości narodowej młodzieży.