Udział ludzi starszych w edukacji nieformalnej - Konieczna-Woźniak, Renata (Chowanna, 2009)
Współczesne życie prowokuje dorosłego człowieka do nieustannego uczenia się. Najbardziej odpowiadające specyfice dorosłych jest kształcenie nieformalne, naturalne lub pozaformalne. Nie oznacza to jednak, że dorosły obywatel nie może uczestniczyć w systemie formalnym — przeciwnie, obecnie dostęp do takiego systemu jest bardzo szeroki. Obywatele w wieku senioralnym, którzy zazwyczaj nie są już aktywni zawodowo, znajdują się dziś w podobnej sytuacji życiowej. Codzienne wyzwania zmuszają ich do ciągłego uczenia się. Problematyka edukacji seniorów może być analizowana również z innej perspektywy — w której osoby starsze stają się nieformalnymi nauczycielami dla innych. Pojawia się pytanie, czy współcześnie seniorzy mogą jeszcze pełnić taką rolę? I czy odsunięcie osób starszych od dotychczasowej roli w komunikacji międzypokoleniowej oraz kierowanie ich wyłącznie ku więziom wewnątrzpokoleniowym nie grozi powstaniem „subkultury starości”? Odpowiedzi na te i inne pytania zawarte są w niniejszym artykule, wzbogaconym o ilustrację empiryczną opartą na badaniach własnych autorki.