Rzeczywistość wirtualna w edukacji artystycznej - Łuszczak, Małgorzata; Kopoczek, Remigiusz (Chowanna, 2010)
Rozwój technologiczny, który można zaobserwować w ostatnich latach, w dużym stopniu zmienił formy i metody kształcenia na odległość. Możliwość dwukierunkowej komunikacji, weryfikacji zdobytej wiedzy, a także kontakt z odbiorcą znacznie przyczyniły się do powstania nowej formy edukacji, jaką jest e-learning. Obszar e-learningu rozwija się dynamicznie, ponieważ jest to bardzo wygodna forma, atrakcyjna w użyciu i przekazywaniu wiedzy opartej nie tylko na informacjach tekstowych, ale także na multimediach. Ten sposób uczenia się ma wiele zalet, ale można również wymienić kilka wad lub niedogodności. Jest to między innymi brak możliwości pełnej interakcji między uczniami biorącymi udział w tym procesie edukacji, co jest szczególnie widoczne w relacjach obserwowanych nieświadomie podczas pracy w grupie w rzeczywistym tle klasy. Trudności wynikające z ograniczeń e-learningu i jego tradycyjnych technik są zauważalne głównie w edukacji artystycznej, która w dużej mierze opiera się na relacji mistrz-uczeń. Wydaje się, że wprowadzenie rzeczywistości wirtualnej w dydaktyce może być technicznym rozwiązaniem wspomnianych wcześniej niedogodności. Taka forma pozwala na wykorzystanie technik komunikacji wizualnej i werbalnej. Wirtualna rzeczywistość wykorzystywana w edukacji pozwala nauczycielom przyciągnąć uwagę młodych ludzi i utrzymać ją, a także wspierać aktywne uczenie się. Wdrożenie środowisk wirtualnych może zmienić styl uczenia się bardziej niż zajęcia w ramach formalnej struktury w klasie. W niniejszym artykule opisano techniki i metody rzeczywistości wirtualnej, które można zastosować w edukacji artystycznej.