Artykuł ma na celu analizę porównawczą założeń Krajowych Ram Kwalifikacji (NQF) dla uczenia się przez całe życie – dynamika spiralna przesłanych przez C. Gravesa i uzupełnionych o strefę najbliższego rozwoju (ZPD) L. Wygotskiego. Treść NQF została przeanalizowana pod kątem kompetencji społecznych w odniesieniu do opisów poziomów rozwoju zgodnie z dynamiką spiralną. Analizy pokazują, że NQF nie uwzględnia zasad wsparcia rozwoju człowieka w zadowalającym stopniu. Ponadto w założeniach NQF podejście atomistyczne wydaje się przeważać nad relacyjnym. Może to dowodzić, że zgodnie z NQF, które ledwo obejmują kompetencje postkonwencjonalne, edukacja staje się nieadekwatna dla Europy postkonwencjonalnej.