Artykuł przedstawia ewolucję roli psychologa praktyka w kontekście realizacji programów społecznych finansowanych ze środków Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem zadań związanych z przeciwdziałaniem wykluczeniu społecznemu i zawodowemu. Wskazano na interdyscyplinarny charakter pracy specjalistów, którzy łączą kompetencje psychologiczne, doradcze, trenerskie i socjalne, realizując pomoc w formie zindywidualizowanych modułów wsparcia. Opisano cztery podstawowe formy pomocy psychologicznej: spotkania indywidualne, terapię rodzinną, warsztaty socjoterapeutyczne oraz terapię grupową, a także dwa główne moduły: doradztwa zawodowego i aktywizacji społecznej. Artykuł akcentuje znaczenie kompleksowej, elastycznej i dostosowanej do potrzeb beneficjenta pomocy, która stanowi odpowiedź na nowoczesne wyzwania polityki społecznej i rynku pracy. Celem działań psychologicznych w projektach unijnych jest nie tylko wsparcie jednostki, ale także jej skuteczna integracja w życiu społecznym i zawodowym.