Współczesne życie prowokuje dorosłego człowieka do nieustannego uczenia się. Najbardziej odpowiadające specyfice dorosłych jest kształcenie nieformalne, naturalne lub pozaformalne. Nie oznacza to jednak, że dorosły obywatel nie może uczestniczyć w systemie formalnym — przeciwnie, obecnie dostęp do takiego systemu jest bardzo szeroki. Obywatele w wieku senioralnym, którzy zazwyczaj nie są już aktywni zawodowo, znajdują się dziś w podobnej sytuacji życiowej. Codzienne wyzwania zmuszają ich do ciągłego uczenia się. Problematyka edukacji seniorów może być analizowana również z innej perspektywy — w której osoby starsze stają się nieformalnymi nauczycielami dla innych. Pojawia się pytanie, czy współcześnie seniorzy mogą jeszcze pełnić taką rolę? I czy odsunięcie osób starszych od dotychczasowej roli w komunikacji międzypokoleniowej oraz kierowanie ich wyłącznie ku więziom wewnątrzpokoleniowym nie grozi powstaniem „subkultury starości”? Odpowiedzi na te i inne pytania zawarte są w niniejszym artykule, wzbogaconym o ilustrację empiryczną opartą na badaniach własnych autorki.
English
Język Polski