Autor zaangażował się w analizę jednej z najważniejszych rzeczywistości w obszarze pedagogiki, mianowicie „piękna”. Pedagogika od początku swojego istnienia – zarówno w wymiarze sztuki wychowania (pedagogia), jak i teorii wychowania (pedagogika) – zajmowała się pięknem, lokując to zagadnienie w istotnym obszarze autorefleksji. Ze względu na merytoryczne i metodyczne podstawy, Autor przyjmuje, że we współczesnych czasach, w kontekście rozważań o wychowaniu, kategoria „piękna” ujmowana jest zazwyczaj z trzech podstawowych perspektyw: ontologii wychowania, aksjologii wychowania oraz wychowania estetycznego, co w konsekwencji prowadzi do powstania tzw. „trójkąta wychowania estetycznego”.