Artykuł podejmuje problematykę planowania jako kluczowego aspektu świadomego działania człowieka oraz analizuje wpływ bezrobocia na zdolność jednostki do formułowania i realizacji planów życiowych. Autor przedstawia temporalną strukturę „Ja” opartą na integracji przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, wskazując, że perspektywa przyszłościowa stanowi warunek sprawczego funkcjonowania jednostki. Zwraca uwagę, że utrata pracy negatywnie wpływa na dobrostan psychiczny, prowadzi do obniżenia poczucia sprawstwa, ogranicza zdolność przewidywania i planowania przyszłości oraz może skutkować frustracją, biernością, a nawet wyuczoną bezradnością. Artykuł omawia również procesy atrybucji przyczyn bezrobocia, wskazując, że dominacja zewnętrznych wyjaśnień nasila poczucie braku kontroli nad własnym życiem i zmniejsza aktywność w poszukiwaniu pracy. Całość stanowi próbę zrozumienia psychologicznych mechanizmów towarzyszących bezrobociu oraz ich wpływu na funkcjonowanie jednostki w kontekście planowania przyszłości.
English
Język Polski