W dzisiejszych czasach pojęcie naśladownictwa nie ma pozytywnych konotacji. Jednak jego reinterpretacja rzuca światło na „sens edukacyjny” (ze względu na konieczną kondensację tekst rozciąga się pomiędzy historyczną idealizacją a próbą postawienia diagnozy współczesnej edukacji). Sens ten wynika z „idei humanistycznej” rozumianej jako kształtowanie poczucia rozpoznawania (w tym diagnozy sui generis). Ze względu na kluczową koncepcję edukacji, która jest modelem (i dla) sztuki i nauk humanistycznych, artykuł zawiera domyślną argumentację za zmianą sposobu myślenia o edukacji. Rozumiana jest ona jako bezpłatne, językowe, zmysłowe i twórcze doświadczenie podziwu (theoria). Sztuka i nauki humanistyczne w pewien sposób „naśladują” ducha edukacji, więc myślenie o niej w kontekście uniwersyteckim uczy pokory (humilitas) wobec własnej „treści”, ale bez służalczości lub kompleksu niższości wobec innych dziedzin akademickich