Artykuł podejmuje problem uwzględnienia życzeń i oczekiwań osób niepełnosprawnych intelektualnie w programach wspierających ich osiągnięcie niezależności. Obserwacja i analiza dokumentów posłużyły do przedstawienia wyników trzech konferencji przeprowadzonych w warsztatach i domach grupowych dla młodzieży i dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną. Artykuł kończy się wnioskiem, że konferencja jest użyteczną i skuteczną formą szkolenia w zakresie niezależności dla młodzieży i dorosłych. Daje również możliwość wymiany informacji między profesjonalistami, rodzicami, osobami niepełnosprawnymi i obserwatorami. Autor omówił kwestie dotyczące potrzeby doskonalenia procesów edukacyjnych i rehabilitacyjnych.