Niniejszy artykuł można odczytywać jako apel o przeformułowanie obecnego modelu edukacji rodzinnej i szkolnej, która jest „bezpieczna” i „odporna” na tabu. Jeśli przyjmiemy założenie, że tabu seksualne obecne w najważniejszych środowiskach edukacyjnych mogą tworzyć fałszywy obraz rzeczywistości, to — zdaniem autorki — nie powinny one pozostawać bez kontroli, lecz ich charakter oraz sposoby interpretacji w przestrzeni uczestnictwa jednostek powinny być analizowane. Zapoznanie się z tabu, ich analiza oraz opracowanie na tej podstawie praktycznych wytycznych dla działań edukacyjnych może przynieść szereg pozytywnych konsekwencji w szerszym kontekście życia młodych ludzi.