Inspiracją do napisania tego artykułu były niepokojące wyniki badań empirycznych, Humanistyczny Model Wspomagania Rozwoju B.M. Kai oraz psychopedagogika przygody. Można zaproponować ograniczenie ryzyka upokorzenia tutora przez ucznia poprzez jego transformację w 4 etapach: (1) poradnictwo; (2) krótkoterminowa psychoedukacja; (3) długoterminowa psychoterapia i (4) autopsychoterapia.
Etap 1. Etap poradnictwa trwa od kilku dni do kilku tygodni i większość czasu poświęcana jest na:
1a. Poranną aktywność fizyczną, np. kilkukilometrowe spacery po terenach leśnych, podczas których terapeuta towarzyszy terapeucie, mając na celu nawiązanie relacji interpersonalnej, natlenienie płuc i pobudzenie wydzielania endorfin, a ostatecznie dotarcie do miejsca, w którym odbędzie się poradnictwo.
1b. Sesje terapeutyczne po południu. Elementy wzmacniania motywacji w ramach tych sesji terapeutycznych obejmują: informację zwrotną na temat osobistego ryzyka tutora, nacisk na osobistą odpowiedzialność za zmianę i jasne wskazówki dotyczące zmiany.
Etap 2. Krótkoterminowa psychoedukacja połączona z kilkumiesięcznym kwalifikowanym programem turystycznym i udziałem w sportach obronnych, takich jak judo czy aikido. Elementy wzmacniania motywacji w ramach tych sesji terapeutycznych obejmują: empatię jako podejście interwencyjne, zestaw opcji zmiany lub leczenia, kształtowanie „odporności psychicznej” oraz realizację modelu COPE Anshela.
Etap 3. Długoterminowa psychoterapia trwająca wiele lat, wzbogacona o kontynuację zajęć z poprzednich etapów.
Etap 4. Autopsychoterapia, poczucie własnej skuteczności, zintegrowana osobowość i kreatywne podejście do życia.
English
Język Polski