W Polsce spory dotyczące przemocy wobec dzieci nie zostały wyraźnie wyróżnione aż do transformacji ustrojowej w latach 90. XX wieku. Na przestrzeni lat Polska jako kraj uczestniczący w strukturach międzynarodowych przyjęła odpowiedzialność za podejmowanie odpowiednich działań w zakresie ochrony dzieci przed przemocą. Stopniowo wprowadzano reformy legislacyjne oraz regulacje i rozwiązania formalne mające na celu poprawę realizacji praw dziecka (prawa do ochrony przed przemocą, o którym mowa w Konwencji o prawach dziecka i kolejnych dokumentach). W Polsce z jednej strony istnieje formalna podstawa ochrony dzieci przed przemocą, w tym bezwzględny zakaz kar cielesnych w edukacji i w rodzinie (od 2010 r.), z drugiej strony mimo formalnych regulacji istnieje wysoka tolerancja dla przemocy wobec dzieci, która jest powszechnie uznawana za część procesu wychowania. Odnotowano stosunkowo wysokie wskaźniki doświadczania przemocy przez dzieci. W artykule przedstawiono dwa oblicza zjawiska przemocy wobec dzieci w Polsce, tj. formalne regulacje, a także wykorzystanie różnych wskaźników i badań – społeczną rzeczywistość jej występowania.
English
Język Polski