Uciekając przed niebezpieczeństwami wojny, uchodźcy opuszczają swój społeczny i fizyczny świat domu. Na wygnaniu stają w obliczu trudności ekonomicznych, niepewności i wyobcowania, próbując dostosować się do nowej, często bardzo odmiennej rzeczywistości. W przypadku osób przebywających w obozach dla uchodźców sytuację wymuszonego kontaktu międzykulturowego można analizować na dwóch poziomach, w odniesieniu do: (1) interakcji między uchodźcami a członkami populacji przyjmującej, rozumianych zarówno lokalnie, jak i krajowo; (2) relacji między samymi uchodźcami w ramach powstającej społeczności obozowej, najczęściej składającej się z osób pochodzących z różnych środowisk społeczno-ekonomicznych i kulturowych. Artykuł opisuje tak zdefiniowaną sytuację kontaktu międzykulturowego, jakiej doświadczają mieszkańcy Al‑Am‛ ari, palestyńskiego obozu dla uchodźców założonego w 1949 roku w pobliżu Ramallah na Zachodnim Brzegu. Specyficzna sytuacja badanej społeczności, związana zarówno z długością wygnania, jak i faktem bycia „uchodźcami na swojej ziemi”, pozwala poruszyć kwestie rzadko podejmowane w literaturze poświęconej uchodźcom, tj. kosmopolityczny aspekt kondycji uchodźczej oraz kształtowanie się hybrydycznej tożsamości obozowej.
English
Język Polski
Русский