Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na pewne dysproporcje w powszechnym myśleniu o domniemanych funkcjach przestrzeni publicznych miasta. Artykuł porusza zarówno kwestię adekwatności tych przestrzeni, w odniesieniu do potrzeb osób wykluczonych społecznie lub bezdomnych, jak i postaw wobec nich prezentowanych przez „zwykłych” użytkowników centrum miasta. Artykuł w pewnym sensie rozważa również kwestię adekwatności wykluczonych do wspólnych przestrzeni publicznych. Kluczowe jest bowiem uświadomienie sobie skali niewypowiedzianego wykluczenia tych,
którzy nie są głównymi odbiorcami przestrzeni centrum miasta.