Transformacja systemowa w Polsce wygenerowała wiele zmian — wśród nich znalazła się kwestia znaczenia, waloryzowania społecznego oraz de facto podnoszenia wykształcenia przez Polaków. W dyskursie okresu transformacji wskazywano na znaczenie wyższego wykształcenia w kontekście możliwości podejmowania atrakcyjnej pracy, osiągania wysokich zarobków oraz „ochrony” przed bezrobociem. Zwiększenie liczebności studentów przekładało się na fakt dysponowania dyplomem ukończenia uczelni wyższej coraz większych mas ludności, z czasem sam dyplom przestał być przepustką do atrakcyjnej kariery zawodowej oraz atrakcyjnych zarobków. Otwarcie rynków edukacyjnych Unii Europejskiej, przekazy medialne i wypowiedzi polityków deprecjonujące wagę podejmowania studiów niegwarantujących pracy zawodowej, niż demograficzny i wiele innych przesłanek doprowadziło do sytuacji zmniejszenia się zainteresowania studiami o charakterze humanistycznym i społecznym. Procesy te stymulowały czy niekiedy wręcz zmuszały uczelnie do kreowania atrakcyjnej oferty edukacyjnej, tworzenia nowych kierunków studiów oraz zabiegania o pozyskiwanie przyszłych studentów. W niniejszym artykule zaprezentowano wyniki ilościowych badań empirycznych zrealizowanych z udziałem studentów studiów licencjackich w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego: socjologii, pracy socjalnej oraz socjologii grup dyspozycyjnych. Badania pozwoliły wyodrębnić główne determinanty, które stały u podstaw decyzji młodych ludzi. Wprawdzie dominowały wśród nich zainteresowania, niemniej istotną rolę odgrywały kwestie związane z przyszłą pracą zawodową, atrakcyjnością kierunku i możliwościami pozyskania w trakcie studiów przydatnych umiejętności, ale niekiedy wybór kierunku realizowanego w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego był determinowany negatywnym wynikiem rekrutacji na inny kierunek studiów.
English
Język Polski
Русский