Effects of speaker gender and child age on the prosody of parentese: cross-linguistic
evidence
„Spieszczenia” to wyrażenia językowe, jakimi posługują się dorośli, mówiąc do dzieci.
Ich funkcją jest regulowanie pobudzenia i komunikowanie emocji. Ich suprasegmentalna prozodia
ułatwia naukę języka. Ta „pouczająca prozodia” jest porównywana w języku angielskim i holenderskim
oraz pomiędzy mową męską i żeńską, adresowaną do dzieci w wieku 0,5–2,4 lat. Zostały szczegółowo
określone różnice w prozodii pomiędzy próbkami mowy kierowanej do dziecka i mowy kierowanej
do dorosłych. Wykonano analizę ANCOVA, traktując parametry prozodii jako zmienne zależne,
płeć dorosłych oraz język – jako stałe, a wiek dziecka – jako zmienną towarzyszącą. Kobiety bardziej
uwypuklały intonację i modulowały ton głosu adekwatnie do wieku dziecka. Ton głosu był podniesiony
dużo bardziej w grupie kobiet mówiących w języku amerykańskim. Szybkość mówienia była
istotnie niższa w języku flamandzkim, holenderskim. Hipoteza zakłada, że ton głosu jest używany jako
parajęzykowa cecha adresowana do młodszych niemowląt, a niższe tempo mówienia – do starszych
dzieci, które zaczynają rozumieć komunikaty werbalne.