Umowa faktoringu w świetle konwencji ottawskiej o faktoringu międzynarodowym - Wowerka, Arkadiusz (Problemy Prawa Prywatnego Międzynarodowego, 2009)
Artykuł analizuje umowę faktoringu w kontekście Konwencji ottawskiej o faktoringu międzynarodowym z 1988 roku. Konwencja ta stanowi jednolite źródło prawa regulujące międzynarodowy faktoring i specyficzne dla niego aspekty przelewu wierzytelności. Autor omawia definicję umowy faktoringu według Konwencji, zwracając uwagę na kryteria podmiotowe (faktor, dostawca, dłużnik) i przedmiotowe (wierzytelności pieniężne wynikające z umów sprzedaży towarów lub świadczenia usług o charakterze handlowym). Podkreślono znaczenie obowiązków faktora, w tym finansowania, księgowania, inkasowania wierzytelności oraz przejęcia ryzyka niewypłacalności dłużnika (del credere). Ważnym elementem konwencyjnej definicji jest wymóg pisemnego powiadomienia dłużnika o przelewie. Artykuł wyjaśnia również międzynarodowy charakter umowy faktoringu w rozumieniu Konwencji, który jest powiązany z międzynarodowym charakterem umowy bazowej między dostawcą a dłużnikiem. Konwencja ottawska, mimo pewnych niedostatków, jest postrzegana jako próba stworzenia nowoczesnej instytucji prawa zobowiązań, inspirująca również ustawodawstwo krajowe.