Artykuł analizuje dopuszczalność wyboru prawa właściwego dla formy czynności prawnej w polskim prawie prywatnym międzynarodowym, w kontekście zasady autonomii woli stron. Autor omawia kontrowersje związane z interpretacją art. 12 ustawy z 1965 r. prawo prywatne międzynarodowe, który wskazuje na właściwość legis causae i legis loci actus dla formy czynności prawnej. W artykule poruszono również problematykę złożonego wyboru prawa, jego wpływu na formę czynności prawnej oraz skutków następczego wyboru prawa. Autor konkluduje, że na gruncie obowiązujących przepisów, a także projektu nowej ustawy, wybór prawa dla formy czynności prawnej jest niedopuszczalny.