Artykuł przedstawia analizę statusu języka polskiego w wielojęzycznym środowisku miasta Nowy Jork oraz jego pozycji wśród najczęściej używanych języków przez mieszkańców tego stanu. Powodem podjęcia tej tematyki jest rosnące znaczenie procesów migracyjnych, asymilacyjnych i integracyjnych, które wpływają na kondycję języków mniejszościowych, w tym języka polskiego i Polaków na emigracji mieszkających w mieście Nowy Jork. Opracowanie analizuje problematykę funkcjonowania języka polskiego w kontekście dominacji języka angielskiego, prowadzonej polityki językowej oraz przemian tożsamości kulturowej Polonii nowojorskiej. Główne tezy wskazują, że język polski, mimo spadku liczby jego użytkowników i postępującej asymilacji młodszych pokoleń, nadal odgrywa istotną rolę w podtrzymywaniu tożsamości etnicznej. Jednocześnie jego przetrwanie zależy od instytucjonalnego wsparcia oraz obecności w życiu codziennym, szczególnie w rodzinie i edukacji. Metodologia pracy opiera się na analizie danych statystycznych (spisy ludności, raporty instytucji), literaturze przedmiotu oraz badaniach własnych autorki prowadzonych wśród Polonii nowojorskiej na przestrzeni dwóch dekad. Wyniki wskazują na zmniejszającą się liczebność osób deklarujących polskie pochodzenie oraz na rosnącą rolę języka angielskiego wśród młodszych pokoleń. Artykuł wpisuje się w nurt socjolingwistyki i studiów migracyjnych, odnosząc się do teorii bilingwizmu, etniczności i zachowania języków mniejszościowych w diasporze.