Jak Putin zagospodarował Sołżenicyna - Przebinda, Grzegorz Władysław (Przegląd Rusycystyczny, 2025)
W artykule podjęto próbę wszechstronnego opisu spotkania Aleksandra Sołżenicyna, dawnego łagiernika, autora Archipelagu Gułag i wygnańca z ZSRR, z wybranym w roku 2000 na prezydenta Rosji Władimirem Putinem, wywodzącym się z KGB. Spotkanie — zarówno to dwukrotne osobiste, w 2000 i 2007, jak i polegające na pozytywnym odwoływaniu się przez obu do tzw. wspólnych wartości — wywołało „święte oburzenie” zarówno ze strony dawnych rosyjskich dysydentów, a obecnych demokratów, jak i pogrobowców komunizmu w putinowskiej Rosji, w tym także i apologetów KGB. Ci pierwsi zarzucali Sołżenicynowi zdradę ideałów wolnościowych, a drudzy oskarżali z kolei Putina, że spotkał się on przyjaźnie z człowiekiem, który doprowadził przecież do upadku „wspaniałego Związku Radzieckiego”. Autor poniższego artykułu dochodzi do wniosku, że istnieją mimo wszystko podstawy do powoływania się Putina w jego imperializmie na dzieło zmarłego Aleksandra Sołżenicyna, który domagał się przecież rewizji „leninowskich granic” z niezależnymi już Ukrainą, Kazachstanem i Estonią. Tym bardziej w obliczu dawnej refleksji o Sołżenicynie autorstwa Andrieja Sacharowa (1974), że „ideologowie byli zawsze łagodniejsi niż politycy, którzy po nich przychodzą”. Niemniej trzeba zdecydowanie podkreślać, że Sołżenicyn — który postulował owe rewizje granic wyłącznie drogą dyplomacji i naciskiem ekonomicznym — od obecnej wojny na pewno by się odżegnał, a nawet i głośno by ją potępił, tak jak wcześniej zawsze i wszędzie czynił był odważnie w odniesieniu do zbrodniczego komunizmu.