Artykuł jest poświęcony interpretacji powieści Rana Oksany Wasiakiny w oparciu o oryginalną koncepcję nekrosu Ewy Domańskiej Analizując tekst pisarki rosyjskiej autorka niniejszego studium twórczo adaptuje spostrzeżenia uczonej przedstawione w monografii Nekros. Wprowadzenie do ontologii martwego ciała. Ma to miejsce w odniesieniu do trzech obszarów problemowych, które odpowiadają trzem zasadniczym częściom artykułu, tj. sprawczości martwego ciała, cykliczności życia i tabu śmierci oraz przestrzeni. Spożytkowanie koncepcji nekrosu w procesie interpretacji tekstu literackiego umożliwia dostrzeżenie w nim potencjału „historii ratowniczej”, historii pozwalającej spojrzeć na martwe ciało z perspektywy materializmu ekologicznego i nekrowitalizmu oraz przebudować dominujące w świecie refleksje na temat śmierci. We wnioskach zauważono, że sięgając do intymnych wspomnień Wasiakina oswaja temat śmierci, modeluje jego dotychczasowe tabuizowanie, czym wpisuje powieść w kierunek myślenia utożsamianego ze zwrotem geologicznym i postsekularnym. Namacalność faktur i materialność opisów odnalezionych w tekście autorki rosyjskiej pozwalają wyobrażać sobie inaczej przeszłość, rozumieć kulturę ponownie jako kultywację, dbałość i ochronę dziedzictwa naturalnego.
Język Polski
Русский
English