Kijów na przestrzeni wieków tradycyjnie był uważany za wschodniosłowiańską kolebkę prawosławia, a następnie określano go nawet mianem duchowej stolicy Imperium Rosyjskiego. Status ten podkreślają takie określenia jak „matka ruskich grodów” czy „ruska Jerozolima”. Utrwalony w kulturze obraz Kijowa nie może być interpretowany z pominięciem świątyń jako jego kluczowych elementów. Ławra Kijowsko-Peczerska, Sobór św. Zofii, Cerkiew św. Andrzeja stały się integralną częścią tekstu kijowskiego w literaturze rosyjskiej (i rosyjskojęzycznej). W artykule poruszono kwestię reprezentacji literackich kijowskich świątyń, ich roli w kształtowaniu tekstu miasta. Zwrócono także uwagę na określone tendencje w przedstawianiu cerkwi Kijowa, m.in. ich ponadnarodowy, inkluzywny charakter. Materiałem badawczym dla artykułu stały się utwory (m.in. o charakterze autobiograficzym i memuarystycznym) literatury rosyjskiej XIX i XX wieku, takich autorów, jak N. Gogol, N. Leskow, A. Kuprin, K. Paustowski, M. Bułhakow, W. Niekrasow.
Język Polski
Русский
English