Badania nad ubiorami mieszkańców wsi w różnych regionach Polski od dawna stanowią ważną gałąź krajowej etnografii. Przez lata metodą wywiadu zebrano wiele wypowiedzi dotyczących tego, jak kto i kiedy się ubierał. Informacje te często traktowano jako obiektywny opis przeszłości. Artykuł ma na celu zaproponowanie alternatywnej metody analizy, wykorzystującej narzędzia, które wypracowali folkloryści. Należy pamiętać, że opowieści o przeszłości stanowią dobro wspólnotowe konstruowane współcześnie, a więc są dostosowane do kontekstu i obecnych potrzeb. Kiedy badamy wyłącznie to, jak wyglądały stroje w przeszłości, takie wypowiedzi mogą się wydawać bezużyteczne, lub nawet wprowadzające w błąd. Okazują się one jednak cenne z perspektywy folklorystycznej analizy narracji, gdyż świadczą o tym, w jaki sposób nasze rozmówczynie i nasi rozmówcy postrzegali świat oraz jak kategoryzowali zjawiska, z którymi się spotykali. Przedstawiona analiza jest oparta na długoletnich badaniach terenowych w Wilamowicach i na pograniczu śląsko-małopolskim.