Walki koni. Brutalna rozrywka w islandzkich sagach - Gogosz, Remigiusz (Średniowiecze Polskie i Powszechne, 2013)
Walki koni (hestaat, hestavíg) były osobliwym zjawiskiem w średniowiecznym społeczeństwie. Ów sport, który ukazano w islandzkich sagach oraz późniejszych źródłach, zanika w czasach bliższych współczesności. Część badaczy stara się przypisać początki tego zjawiska rytuałom religijnym, ale pozostaje ono kwestią sporną z powodu braku źródeł je potwierdzających. Organizacja walk koni (hestaþing) była ważną częścią życia Islandczyków w średniowieczu, gdyż dawała im możliwość nie tylko spotkania się w celach towarzyskich, lecz także po to, by końmi handlować czy je parować. Decydowano, w jaki sposób konie mają z sobą walczyć (jeden na jednego, turniej itd.), oraz wybierano sędziów, którzy mieli decydować o wyniku. Na miejsce pojedynku (krąg ludzi, krąg kamieni) konia przyprowadzał nieraz sekundant. Walka polegała na kopaniu i gryzieniu przeciwnika. Być może (nie ma na to dowodów) przyprowadzano klacz, by pobudzić ogiery do ataku. Częstym powodem pojawiania się motywu walk koni w sagach jest moment ich zakończenia, liczne kłótnie, pojedynki, które opisują przyczyny późniejszego konfliktu pomiędzy właścicielami koni. Walki koni gromadziły również przeciwników z różnych regionów, których konie walczyły między sobą, co przyczyniało się do tworzenia i umacniania się identyfikacji ludzi z konkretnymi częściami wyspy.