Kilka uwag do genealogii Elżbiety Pileckiej-Granowskiej i jej rodziny - Niemczyk, Katarzyna (Średniowiecze Polskie i Powszechne, 2009)
Celem artykułu jest przybliżenie dotychczas słabo zbadanej historii Elżbiety Pileckiej-Granowskiej, trzeciej żony Władysława Jagiełły, zarówno przed ich małżeństwem, jak i wyjaśnienie kwestii genealogicznych związanych z jej wcześniejszymi mężami. Elżbieta Pilecka była córką Ottona z Pilicy i Jadwigi Melsztyńskiej — matki chrzestnej króla Władysława Jagiełły. Urodzona po 1370 roku, musiała być obdarzona niezwykłą urodą, biorąc pod uwagę zainteresowanie, jakie wzbudzała. Porwana przez Wisła Czambora, śląskiego rycerza, została następnie odbita i poślubiona przez Jana z Jicina, pochodzącego z czeskiej rodziny Odrowążów, rzecznika Jagiełły, który okazał się synem Dziersława z Kravař, a nie Łaczka z Kravař, jak przypuszczano. Wiseł jednak nie poddał się. Wiedząc, że Jan z Jiczyna działał zgodnie z poleceniem monarchii, postanowił się zemścić, zawierając sojusz z Krzyżakami. Ponadto przybył do Krakowa, aby, jak podaje Jan Długosz, szukać sprawiedliwości lub zemsty na Janie z Jicina. Ten ostatni, korzystając ze wsparcia monarchy i etykiety „zdrajcy” przyczepionej do Czambora, zabił konkurenta i, pobłogosławiony przez Jagiełłę, ożenił się z Elżbietą. Po śmierci Jiczinskiego w 1394/1395 roku Elżbieta wyszła za mąż za Wincentego z Granowa. Artykuł wyjaśnia również pochodzenie Jana z Jiczyna i Jana z Jiczyna juniora.