Wlodimirus religiosus ordinis beati Benedicti de Tiniec iam professus. Nieznany syn Włodka, księcia zatorskiego - Wójcik, Marek L. (Średniowiecze Polskie i Powszechne, 2010)
Dyplomatyczny kodeks klasztoru w Tyńcu zawiera dyplom Władysława, księcia oświęcimskiego, datowany na rok MCCL pleno. W obecności swojego brata, księcia Raciborza Janusza, wystawca, mając na uwadze profesję swojego syna Włodzimierza w Tyńcu, użył go do przekazania tynieckim benedyktynom kilku ziem w Zatorze. Ponieważ Władysław z Opola (1246–1281) nie był księciem oświęcimskim, nie miał brata Janusza ani syna Włodzimierza, a z kolei osoba, która otrzymała nominację, opat Daniel, nie jest znana ze źródeł z XIII wieku, badacze uznali dokument za falsyfikat. Nie zwrócili uwagi na zapis w nekrologu w Lubiniu, który, datowany na 21 maja, odnotował śmierć Włodzimierza, brata z Tyńca i księcia Oświęcimia, oraz uzupełnienie Sczygielskiego, że Włodzimierz był synem księcia Zatora. Kwestionowany dokument nie dotyczy Władysława z Opola, lecz Władysława (Włodka) z Zatora. Jego bratem był Janusz z Zatora, czasem mylony z Januszem z Raciborza, co znalazło odzwierciedlenie w dyplomie, który w rzeczywistości pochodzi z końca XV wieku, najprawdopodobniej z lat 1477–1494, kiedy Włodek i Janusz wspólnie rządzili księstwem zatorskim. W tym czasie opactwem tynieckim zarządzali Andrzej Ożga i Jan Sułowski, odpowiednio od 9 stycznia 1486 roku i 7 października 1486 roku. Kilkumiesięczna przerwa (od 9 stycznia do 7 października 1486 r.) została prawdopodobnie wypełniona przez nieznanego z innych źródeł opata Daniela, którego śmierć odnotowano w nekrologach w Lubiniu i Tyńcu 6 czerwca.