Equus maculis, czyli sporu o czytanie Kadłubka ciąg dalszy - Boroń, Piotr (Średniowiecze Polskie i Powszechne, 2017)
Artykuł stanowi polemikę z dokonaną przez Marka Cetwińskiego interpretacją tłumaczenia wyrażenia equus maculis, występującego w kronice Wincentego Kadłubka. Autor zaproponował wcześniej tłumaczenie na „srokatego konia”, co pozwoliło porównać Kadłubkową relację o legendarnym wyścigu po władzę w czasach przedpiastowskich z innymi przypadkami obecności cętkowanych, srokatych zwierząt w obrzędach intronizacyjnych ludów słowiańskich. Marek Cetwiński uważa to tłumaczenie za nieadekwatne, argumentując, że equus maculis powinien być tłumaczony jako „pieniący się koń” - spocony i zmęczony po długim biegu. Takie tłumaczenie nie ma jednak podstaw lingwistycznych i wynika jedynie z chęci zracjonalizowania pisarstwa Kadłubka. Poniższy artykuł przedstawia przypadki występowania deskryptora maculis w starożytnej i średniowiecznej łacinie oraz omawia znaczenia przypisywane temu słowu przez autorów tych tekstów. Autor artykułu przytacza przykłady z tekstów Wergiliusza, Laurentiusa Rusiusa, Ekkeharda czy Teloniusza w celu uzasadnienia tezy, że w każdym z tych przypadków termin maculae odnosi się do naturalnych plam na skórze zwierzęcia, a nie do potu czy brudu. Termin ten jest często używany w stałych wyrażeniach, ale nigdy nie odnosi się do spoconego zwierzęcia. Istnieje zatem tylko jeden sposób rozumienia tego terminu, używanego zarówno przez kontynuatorów, jak i tłumaczy Kadłubka - jako umaszczenie konia.