Rola patronów Królestwa Polskiego w geografii sakralnej późnośredniowiecznego Krakowa - Kołpak, Piotr (Średniowiecze Polskie i Powszechne, 2014)
Autor artykułu wykorzystuje koncepcję „geografii sakralnej” Haliny Manikowskiej i czyni ją punktem wyjścia do analizy wizji krakowskiej mieszczki Weroniki, przedstawionej przez Jana Długosza. Weronice śni się cudowny orszak świętych Wojciecha i Floriana - ich procesja do katedry wawelskiej w celu odwiedzenia świętych Stanisława i Wacława. Byli oni uważani za patronów Królestwa Polskiego (przynajmniej od czasów biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego). Sens tego patronatu oddaje w wizji Weroniki św. Wojciech, który zarzuca Polakom ucisk biedoty, brak bezpieczeństwa na drogach i pedałowanie władzy. Aby nie dopuścić do wymierzenia miastu i wsi surowej kary, sytuacja musiała ulec poprawie, a mieszczanie powinni uczestniczyć w procesjach, aby „uśmierzyć gniew Boży”. W średniowiecznej aglomeracji Krakowa procesje odbywały się w nietypowej przestrzeni. Analiza patrociniów, hagiotoponimii i lokalizacji określonych obiektów prowadzi do wyznaczenia hagiotoponimicznych sfer sacrum skupionych wokół patronów Krakowa i Królestwa Polskiego. Kompleksowe spojrzenie na topograficzną lokalizację obiektów związanych z patronatem świętych narodowych, ich hagiotoponimię oraz procesje łączące te miejsca pozwala na głębsze zrozumienie funkcjonowania geografii sakralnej późnośredniowiecznego Krakowa.