Biskup krakowski Prandota wobec króla Przemysła Ottokara II w latach 50. XIII wieku - Śliwiński, Błażej (Średniowiecze Polskie i Powszechne, 2015)
Artykuł analizuje relacje polityczne biskupa krakowskiego Prandoty Odrowąża z królem Czech Przemysłem Ottokarem II w latach 1253–1255, w kontekście sporu o schedę po Babenbergach oraz kanonizacji św. Stanisława. Prandota, obdarzony znacznym autorytetem wśród możnych małopolskich, odegrał ważną rolę w politycznych kontaktach z czeskim dworem. Przekazanie przez niego relikwii św. Stanisława królowi czeskiemu było aktem o znaczeniu zarówno religijnym, jak i politycznym — wskazywało na możliwość zbliżenia między Czechami a Małopolską, mimo dominującej w tym czasie orientacji prowęgierskiej. Autor polemizuje z oceną, że Prandota był biernym uczestnikiem wydarzeń, podkreślając jego aktywną rolę w budowaniu orientacji proczeskiej w Małopolsce, opartej m.in. na kontaktach osobistych, interesach rodu Odrowążów oraz wspólnym propagowaniu kultu nowego świętego. Prandota starał się o przeszczepienie na grunt polski idei politycznych króla Czech, jednak jego wysiłki ostatecznie zakończyły się niepowodzeniem — zwyciężyła linia polityczna oparta na sojuszu z Węgrami, promowana przez księżnę Kingę. Artykuł wskazuje również na konieczność dalszych badań nad rolą Bolesława Wstydliwego w opisywanych wydarzeniach oraz nad genezą proczeskiej orientacji w polityce krakowskiego duchowieństwa.