Autorzy analizują stan i znaczenie edytorstwa źródeł rachunkowych dworu Jagiellonów, koncentrując się na dwóch współczesnych wydaniach – czeskiej edycji Petra Kozáka oraz węgierskiej Krisztiny Rábai, dotyczących rachunków dworu Zygmunta Jagiellończyka z lat 1493–1507. Praca ukazuje trudności i niedoskonałości w praktyce edytorskiej, zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Omawiane edycje wprowadzają do obiegu naukowego istotne źródła z zakresu historii administracji, kultury dworskiej oraz finansów późnośredniowiecznej monarchii. Mimo bogatego zasobu rachunków królewskich, polska historiografia wykazuje niedostateczne zainteresowanie ich opracowaniem i publikacją, co kontrastuje z działaniami uczonych z Czech, Węgier i Litwy. Krytyce poddano rozwiązania edytorskie – m.in. metodę transkrypcji, brak jednolitych i zrozumiałych oznaczeń, niekonsekwencje w zapisie oraz konstrukcję indeksów. Szczególną uwagę poświęcono problemowi braku międzynarodowej dostępności edycji (język komentarzy, hermetyczność zapisu), co ogranicza użyteczność prac w międzynarodowym obiegu naukowym. Pomimo wskazanych wad, autorzy wyrażają uznanie dla edytorów, którzy – działając poza Polską – wykonali ogromną pracę nad źródłami ważnymi także dla polskiej historiografii, podkreślając, że ich wkład zasługuje na wdzięczność i powinien stać się impulsem do refleksji nad przyszłością edytorstwa historycznego w Polsce.
English
Język Polski