Artykuł skupia się na Pięciu wierszach z notatnika Aleksandra Wata, ogłoszonych w numerze 2 tygodnika „Nowiny Literackie” z 1948 roku. Utwory Wata, powstałe w Związku Radzieckim i Polsce w latach 1941–1947, obrazują powolne odradzanie się jego twórczości poetyckiej po długim okresie milczenia. Autorka szkicu proponuje odczytanie tych pięciu wierszy razem, jako cyklu, mimo że późniejsze publikacje książkowe rozluźniają związki pomiędzy nimi. Analiza jest zogniskowana na powtarzającym się w tekstach, a zarazem przetwarzanym obrazie suchego drzewa i podsuwa nowe interpretacje sugerowane przez sąsiedztwo utworów, dotyczące zwłaszcza myślenia poety o religii, Zagładzie oraz własnej złożonej tożsamości. W artykule wskazuje się również na istotną rolę Paula Éluarda, który zainspirował ostatni z pięciu wierszy i któremu Wat go dedykował. W tym kontekście omówione zostają wizyta francuskiego poety w Polsce w 1947 roku, ówczesny jego wiersz o getcie warszawskim, a także przemiany w podejściu do surrealizmu w twórczości Wata i Éluarda oraz w polskiej krytyce literackiej tamtego okresu.
English
Język Polski