Garnierów, prac, w których istotne są zarówno słowo, jak i linia. Skoncentrowano się na przykładach z mocno ograniczoną lub przeciwnie – wyjątkowo wyeksponowaną warstwą obrazową, a także takich, w których nieoczywiste zestawienia słowno-wizualne przysparzają trudności interpretacyjnych. Odwołując się m.in. do teorii rysunku oraz metod analizy linii Tima Ingolda i Nicolete Gray, przedstawiono różne sposoby funkcjonowania linii w utworach logowizualnych. Nakreślono, jak Garnierowie grają perspektywą na stykach słowa i obrazu. Szczególny nacisk położono na aspekt braku, nieobecności. Przeanalizowano, jaki cel i jaki wpływ na odbiorcę lub odbiorczynię utworu ma usunięcie wizualnej reprezentacji najważniejszego elementu oraz ewentualne zastąpienie go śladami jego działania. Na koniec zaś, w nawiązaniu m.in. do pism Gottfrieda Boehma, podjęto refleksję nad rodzajem i sposobem użycia ikoniczności przez Garnierów.