Wyrażanie skargi przez gimnazjalistów (z uwzględnianiem rangi społecznej odbiorcy) - Tymiakin, Leszek (Z Teorii i Praktyki Dydaktycznej Języka Polskiego, 2007)
Artykuł podejmuje próbę ukazania kilku elementów różnicujących realizację skarg, które pojawiają się w procesie komunikacji jako wynik indywidualnych doświadczeń ocenianych przez odbiorcę komunikatu jako przykre. Konieczność dostosowania formy przekazu do jego odbiorcy sprawia, że sposób wyrażania skarg może się różnić. Wybór adresatów tego gatunku wypowiedzi, jakiego dokonali gimnazjaliści, nie jest przypadkowy. Najczęściej takie sytuacje dotyczą osób zajmujących stosunkowo wysoką pozycję społeczną. W założeniu odbiorcy skarga ma sens jedynie wtedy, gdy jej adresat może wpłynąć na przyszłe zachowania osoby, która wcześniej postąpiła wbrew ustalonym normom. Status społeczny odbiorcy jest zawsze brany pod uwagę – zarówno podczas konstruowania komunikatu składającego się z trzech obligatoryjnych elementów (adresat, przedmiot skargi i petitum skargi), jak i dwóch opcjonalnych składników (przedsłowie skargi i kulminacja). Podkreślenie statusu społecznego odbiorcy następuje poprzez dobór tematu, adekwatność użytych zwrotów adresatywnych, dostosowanie pozycji rozmówcy do stopnia kategoryczności innych gatunków mowy towarzyszących skardze, a także poprzez różny stopień nasycenia przekazu (w tym wyrażania emocji) słownictwem slangowym, zależnie od relacji z rozmówcą.