Ojciec w dowcipie uczniowskim - Karwatowska, Małgorzata (Z Teorii i Praktyki Dydaktycznej Języka Polskiego, 2007)
Artykuł stanowi próbę rekonstrukcji obrazu ojca funkcjonującego w żartach uczniowskich. Badania oparto na materiale obejmującym ponad tysiąc dowcipów pochodzących od uczniów klas 1–3 gimnazjum. Analiza zebranego materiału wykazała, że obraz ojca w żartach uczniowskich znacznie odbiega od stereotypu funkcjonującego w polskiej kulturze, zgodnie z którym rodzic postrzegany jest pozytywnie – jako troskliwy i surowy, ale sprawiedliwy, kochający i wyrozumiały. W żartach uczniowskich ojciec ukazywany jest z dwóch perspektyw: jako rodzic i jako mąż matki. Cechują go surowość, nerwowość, wulgarność, bezradność, nieporadność, a przede wszystkim głupota, niechęć do nauki, ignorancja i nadmierne skłonności do alkoholu. Ośmieszanie ojców w żartach uczniów może mieć dwie przyczyny: bunt dziecka wobec jego nakazów i zakazów oraz słabość samego rodzica. Może ono również pełnić funkcję terapeutyczną – stanowić narzędzie psychicznej samoobrony dziecka, formę terapii „śmiechem powszechnym”. Zawarty w analizowanych dowcipach humor konfrontowany jest z dwoma stereotypami: – stereotypem ojca (głowa rodziny, autorytet moralny, osoba sprawnie wykonująca męskie obowiązki) i obrazem ojca z dowcipów (nieudacznik, partacz, ignorant, ignorowany przez żonę i syna); – stereotypem dziecka (słodkie, szczere, trochę naiwne, często bezradne) i obrazem dziecka z dowcipu (sprytne, inteligentne, pozbawione skrupułów, wykorzystujące innych dla własnych korzyści).