Pytania jako kategoria dydyktyczna w edukacji polonistycznej - Grochulska, Anna (Z Teorii i Praktyki Dydaktycznej Języka Polskiego, 1999)
W kształceniu nauczycieli języka polskiego na początkowym etapie czynnikiem sprawczym dialogu edukacyjnego mogą być pytania nauczyciela, na które odpowiadają uczniowie. Pytania te różnią się zarówno pod względem struktury, jak i stopnia trudności, przez co zazwyczaj uruchamiają różny poziom złożoności myślenia uczniów. Drugim istotnym czynnikiem tego rodzaju dialogu edukacyjnego jest atmosfera interakcji między nauczycielem a uczniami, określana jako sytuacja psychologiczna dialogu. Sytuację psychologiczną dialogu szkolnego oraz stopień intensywności interakcji między nauczycielem a uczniami można opisać za pomocą czterech modeli interaktywnego zachowania. Modele te różnią się zakresem uzyskiwanych „zwrotnych” informacji, wyrażanych poprzez pytania lub odpowiedzi. Za najbardziej pożądany uznaje się model komunikacji kooperatywnej, charakteryzujący się wspólnym obszarem uwagi nauczyciela i uczniów oraz pytaniami formułowanymi przez uczniów rzeczywiście zaangażowanych w tworzoną sytuację dydaktyczną. Język polski jako przedmiot szkolny posiada największy potencjał do kształtowania u uczniów umiejętności komunikacji opartej na współpracy.