Dwa różane teatry świata : polne liryki Joanny Papuzińskiej: "Zakwitają polne róże" i "Polnym różom zżółkną liście" - Ożóg-Winiarska, Zofia (Z Teorii i Praktyki Dydaktycznej Języka Polskiego, 2004)
Dwa wiersze Joanny Papuzińskiej tworzą dyptyk, a zarazem miniaturowy, refleksyjny tomik poetycki. Kompozycja cyklu, estetyka stylu i znaków, organizacja oraz filozofia przedstawionego świata zostały oparte na doświadczeniach dostępnych dziecku, zasadzie cykliczności natury, wegetatywnym porządku przyrody oraz cyklu życia i śmierci, który wyznacza ludzką egzystencję. Pierwszy z wierszy, radosny i optymistyczny, zaprasza dziecko w podróż, budzi jego ciekawość wobec świata i wywołuje uczucia afirmujące naturę oraz piękno istnienia. Drugi utwór zestawia deterministyczny obraz przemijania ze sferą wartości uniwersalnych, które tworzą dom i odtwarzają radość oraz nadzieję rodzinnego ogniska – podstawy istnienia człowieka i natury. Oba wiersze stanowią przykład pięknego, emocjonalnego i intelektualnego dyskursu aksjologicznego, który uwrażliwia dziecko na prawa i wartości istnienia. Jednocześnie wpisują się one w tradycję odniesień literackich i kulturowych.