Opowiadanie szkolne w świetle diagnozy dydaktycznej - Żydek-Bednarczuk, Urszula (Z Teorii i Praktyki Dydaktycznej Języka Polskiego, 1999)
Opowiadanie w szkole staje się podstawową formą narracyjną, którą uczniowie poznają najwcześniej i którą najbardziej lubią. Jednocześnie stanowi ono fundament do budowania innych form narracyjnych, takich jak sprawozdania czy wypracowania. Dlatego błędy popełniane w nauczaniu opowiadania mogą skutkować nieumiejętnością nabycia przez uczniów niezbędnych kompetencji narracyjnych. Konieczne jest przeprowadzenie diagnozy dydaktycznej, aby sprawdzić, czy uczniowie klas IV–VIII opanowali podstawy sztuki opowiadania oraz czy potrafią włączyć swoją wiedzę językową w konstrukcję własnego tekstu. Jako narzędzie dydaktyczne wykorzystano gotowy wzorzec szkolnego opowiadania, który porównano następnie z danymi empirycznymi uzyskanymi z rzeczywistych prac pisemnych uczniów. Analiza objęła 103 prace uczniów — odrzucono opowiadania zawierające w części środkowej sprawozdania, preferując opowiadania o układzie przyczynowo-skutkowym. Do analizy statystycznej przyjęto próbę losową, obejmującą łącznie 2000 wyrazów wybranych fragmentów opowiadań dla każdej klasy. Teksty opowiadań analizowano pod kątem: — tytułu opowiadania, — analizy formuły wstępnej i końcowej opowiadania, — rozwinięcia tematu opowiadania, — słownictwa użytego przez ucznia, — zastosowanej składni. Na podstawie tak przeprowadzonej diagnozy dydaktycznej możliwe było wskazanie problemów w zakresie umiejętności opowiadania uczniów oraz ich ocena, ze szczególnym uwzględnieniem braku kreatywności i/lub indywidualnego charakteru opowiadanych historii.