Autorka artykułu rozważa problem kształcenia nauczycieli w odniesieniu do wyników badań naukowych opublikowanych w krajach Europy Zachodniej oraz w Polsce. Wskazuje na brak powszechnie stosowanych modeli dydaktycznych oraz formułuje założenie, że programy nauczania studentów powinny zmierzać do aktywizacji ich refleksyjnej postawy wobec praktyki nauczania poprzez odpowiednie struktury wspierające tworzenie własnych teorii osobistych. W związku z tym autorka proponuje ogólny zarys organizacji zajęć z metodyki nauczania. Własne poglądy popiera analizą serii nowych podręczników szkolnych zatytułowanych To lubię!. Argumentów na poparcie swoich tez poszukuje w działaniach podejmowanych po 1990 roku, będących wynikiem wprowadzenia reformy edukacji. Swoje sugestie autorka przedstawia w formie ćwiczeń warsztatowych przeznaczonych na zajęcia ze studentami, które mają umożliwić im rekonstrukcję wiedzy o nauczaniu nabytej wcześniej poprzez własne doświadczenia edukacyjne.