Na początku autorka omawia rolę i typy aktywności w edukacji szkolnej oraz w komunikacji literackiej dzieci przedszkolnych i szkolnych. Następnie wskazuje na wielowymiarowe znaczenie zabawy w poetyzowanie, która pobudza i ćwiczy wyobraźnię, uwrażliwia estetycznie oraz wywołuje ekspresję twórczą. Tym samym wpływa na rozwój intelektualny i emocjonalny młodego człowieka.
Dziecko, z racji wrodzonych skłonności do fantazjowania, jawi się jako swego rodzaju „urodzony poeta” — co podkreślali wybitni twórcy, m.in. Julian Tuwim czy Jerzy Ficowski.
Teoretyczne rozważania autorka wspiera konkretnymi przykładami. Prezentuje i omawia próbki poetyckie dzieci i młodzieży, m.in. efekty pracy z „półwierszem” Wisławy Szymborskiej Muzeum oraz utwory szóstoklasistów inspirowane wierszem Zbigniewa Herberta Pudełko zwane wyobraźnią.
W ten sposób autorka potwierdza początkowe tezy artykułu dotyczące wychowawczej roli zabawy w poetyzowanie z dziećmi i młodzieżą.