Artykuł porusza kwestie komunikacyjne, społeczne i systemowe związane z pisownią internetową oraz zależność między oficjalną, ustaloną ortografią a wciąż kształtującą się pisownią w Internecie. Autor omawia charakterystyczne cechy pisowni internetowej, takie jak rezygnacja ze znaków diakrytycznych, zwiększone użycie liter niefunkcjonalnych (np. X, Q), wprowadzanie cyfr i liter spoza alfabetu polskiego, powszechne stosowanie skrótów, leksemów oraz konwencjonalnych znaków ikonicznych.
Autor zwraca uwagę na próby użytkowników Internetu dotyczące kodyfikacji zasad stosowania innowacji ortograficznych. Cytuje także opinie internautów na temat osób, które komunikują się, łamiąc tradycyjne zasady pisowni. Ponadto stawia pytanie, co jest ważniejsze: masowy udział w dyskusjach internetowych czy też skodyfikowana poprawność ortograficzna, która wykluczałaby wielu użytkowników.
Autor podkreśla negatywny wpływ pisowni internetowej na komunikację poza Internetem oraz rosnące trudności w nauczaniu ortografii w szkołach.