Legendarne początki Rzymu w ideologii i propagandzie władców Imperium Romanum (I-III wiek n.e.) - Kluczek, Agata A. (Wieki Stare i Nowe, 2005)
W cesarskiej propagandzie w okresie od I do III wieku n.e. spośród opowieści o legendarnym pochodzeniu Rzymian oraz wczesnej historii Rzymu najczęściej wykorzystywano dwa główne wątki tematyczne: jeden związany z przygodami Eneasza, drugi dotyczący opowieści o Romulusie i Remusie, wykarmionych przez wilczycę, oraz o czynach dorosłego Romulusa. Przekaz historycznej legendy rzymskiej w propagandzie cesarskiej odbywał się głównie za pośrednictwem ikonograficznych możliwości, jakie oferowała przestrzeń na rewersach monet. Początkowo, w I wieku n.e., dominowała przede wszystkim reprezentacja bogini Romy z tarczą, na której przedstawiano wilczycę z bliźniętami. Równie istotne było wówczas także autonomiczne przedstawienie wilczycy z dziećmi. W II wieku n.e. pojawiła się większa różnorodność ikonograficzna. Na rewersach monet cesarskich można dostrzec również wizerunki Romulusa z trofeum, Marsa, Rei Sylwii, Eneasza oraz innych postaci związanych z początkami historii Rzymu. Szczególnie w epoce Antoninów tego rodzaju przedstawienia łączyły rzymską przeszłość z jej współczesną wielkością, ukazując Rzym jako doskonałą wspólnotę polityczną. Pomimo rzeczywistego wzbogacenia praktyki ikonograficznej, kwestie te, podobnie jak w I wieku, wykazywały niewielką różnorodność pod względem inskrypcji na rewersach. Na próżno szukać tam jednoznacznych odniesień do wydarzeń politycznych epoki lub sytuacji politycznej państwa rzymskiego. W III wieku n.e. sceny związane z Eneaszem zniknęły z ikonografii monetarnej. Najczęściej spotykanym symbolem stało się przedstawienie wilczycy karmiącej dzieci; sporadycznie można również znaleźć wizerunki Romulusa z trofeum, Marsa oraz Rei Sylwii. Ideologiczne przesłanie tych monet odzwierciedlało polityczną orientację władz odpowiedzialnych za ich emisję, a także główne troski polityczne epoki. Odniesienia do wieczności Rzymu oraz do wybitnych przodków Rzymian mogły służyć potwierdzeniu legitymizacji władzy cesarskiej i przyczyniać się do jej umocnienia. W tym kontekście można je postrzegać jako związane z ideami salus Augusti, aeternitas Augusti oraz virtus Augusti.